فارسی / English


دكتر زاهد غفاری هشجین - فاطمه نجفی, بررسی جایگاه عدالت سیاسی در گفتمان های بعد از انقلاب, همایش عدالت و سیاست, ۲۱ مهر ۱۳۸۹


abstract

گفتمان را هر نوع کلام، گفتار ونوشتاری دانسته اند که در جریان اجتماعی شکل می گیرد. به طور کلی زندگی سیاسی در متن گفتمان های سیاسی سامان می گیرد و هر گفتمانی امکانات گوناگون حیات سیاسی را در شکل خاصی محقق می سازد وبه دولت، جامعه و فرد تعین وهویت ویژه ای می بخشد. هر گفتمان حاوی مجموعه ای از احکام و مفاهیم و قواعدی است که به زندگی سیاسی سامان می بخشد. ایدئولوژی و فرهنگ گروه های حاکم در درون گفتمان های بزرگ ریشه دارد و شرط تحول در همین گفتمان هاست. در واقع جهان محصول گفتمان هاست و اشیا و پدیده ها تنها از طریق گفتمان معنا می یابند. تغییر در گفتمان تغییر در جهان اجتماعی را به همراه خواهد داشت و نزاع گفتمانی به تغییر و باز تولید واقعیت اجتماعی منجر می شود لاکلا و موف معتقدند، تمامی تحولات سیاسی حاصل منازعات معنایی میان گفتمان های رقیب است. همه گفتمانهای حاضر در عرصه سیاست برای چیرگی و بسط حقیقت مورد خواستشان دست به کنش قدرت گرایانه معطوف به امر سیاسی می زنند. به عبارت بهتر موفقیت گروههای سیاسی به توانایی شان برای تولید معنا بستگی داردآنها از همه امور اجتماعی از جمله سیاست، برداشتی گفتمانی ارایه می¬دهند(برخلاف نظریه گفتمان فرکلاف). این بدان معنا است که فعالیت¬ها و پدیده¬های سیاسی وقتی قابل فهم می‌شوند که در کنار مجموعه¬ای از عوامل دیگر در قالب گفتمانی خاص قرار گیرند. پس هیچ امر سیاسی به خودی خود دارای هویت نیست. به این ترتیب این برادشت از گفتمان به نوبه خود با مساله هویت ارتباط می¬یابد. انقلاب 57، انقلابي مردمي و اجتماعي با ماهيتي اسلامي بود،که پس از آن گفتمان عدالت سياسي‌ به جاي استبداد سياسي جایگزین شد به همین دلیل عدالت سیاسی از جمله محورهای مهم در گفتمانهای بعد از انقلاب بود. در این مقاله سعی می شودکه جایگاه عدالت سیاسی در گفتمانهای بعد از انقلاب بررسی شود.



full text

2008 Ferdowsi University of Mashhad